Δημήτρης Φ. Ζουμπούλης

Δημήτρης Φ. Ζουμπούλης

Φωνητικά
Βασίλης Γιαννακόπουλος

Βασίλης Γιαννακόπουλος

Κιθάρα
Παύλος Παπαντωνίου

Παύλος Παπαντωνίου

Πλήκτρα
Δημήτρης Χ. Ζουμπούλης

Δημήτρης Χ. Ζουμπούλης

Μπάσο
Βασίλης Καλογερόπουλος

Βασίλης Καλογερόπουλος

Τύμπανα

Βιογραφικό

Κάθομαι και σκέφτομαι πολλές φορές γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή μου. Σαν να ξεφυλλίζω στα γρήγορα ένα άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες που κάθε μία από αυτές αποτελούν τα κομμάτια ενός τεράστιου πάζλ...

"Ζέφυρος"

Η ιστορία ξεκινάει πολλά χρόνια πριν...

Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 90 δύο φίλοι και συμμαθητές, ο Δημήτρης και ο Βασίλης μοιράστηκαν το ίδιο όνειρο. Αυτό που πολλοί έφηβοι της εποχής είχαν, λίγοι όμως το προσπάθησαν και ελάχιστοι τελικά το κατάφεραν, τη δημιουργία ενός ροκ συγκροτήματος.

Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Δημήτρης "Ζέφυρος" θυμάται από την εποχή εκείνη:

Με τον Βασίλη ήμασταν στην ίδια τάξη. Παίζαμε σε διαφορετικές μπάντες τότε. Τον θαύμαζα και πίστευα πολύ στο ταλέντο του. Ήταν διάσημος στο σχολείο σαν ο καλύτερος κιθαρίστας της περιοχής. Είχε πάντα ένα τρόπο παιξίματος που δεν είχα ξαναδεί. Ένας αυθεντικός ροκ τύπος. Του είχα μεγάλη αδυναμία.

Μετά το τέλος του σχολείου η ζωή τα έφερε έτσι που οι δρόμοι των δυο φίλων χώρισαν και για πολλά χρόνια ο ένας έχασε τα ίχνη του άλλου.

Τίποτα όμως δεν τέλειωσε ακόμα...

Αρκετά χρόνια αργότερα ο Δημήτρης "Ζέφυρος" μετά τη διάλυση και τη δημιουργία πολλών συγκροτημάτων κατάληξε πως οι Σκιές Των Ανέμων δεν ήταν απλά οι ρόλοι που κάποιοι θα έπρεπε να παίξουν αλλά ήταν συγκεκριμένα άτομα και αυτός έπρεπε να ψάξει να τα βρει...

Η αρχή έγινε όταν πρότεινε στον ξάδερφό του (έχουν την ίδια ηλικία και το ίδιο όνομα) Δημήτρη "Σιρόκος" να έρθει σαν μπασίστας στο συγκρότημα που ετοίμαζε, αφού έπαιζε χρόνια κιθάρα και θα μπορούσε να αναλάβει αυτό το ρόλο. Ήταν από παιδιά μαζί και μια ζωή ο ένας δίπλα στον άλλο. Δε θα μπορούσαν να μην ήταν και σε αυτό...

Στη συνέχεια έπρεπε να βρει άνθρωπο στα πλήκτρα. Μετά από πολλές αλλαγές και συνεχές ψάξιμο η λύση τελικά βρισκόταν δίπλα του. Στην ίδια γειτονιά έμενε ο Παύλος "Μαΐστρος". Ο μαέστρος του συγκροτήματος όπως τον αποκαλούν οι υπόλοιποι.

Όταν ρωτάνε τον Δημήτρη για τον Παύλο απλά λέει:

Είναι μια ορχήστρα από μόνος του. Το χρωστάω στη μουσική που μου χάρισε ένα τέτοιο φίλο. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν.

Ο ντράμερ δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος και βρέθηκε τελικά με τον πιο ακατάλληλο τρόπο:

Έκανα μερικές εξωτερικές δουλειές στην εταιρεία που εργαζόμουν τότε: Ο ταμίας της τράπεζας που πήγαινα συχνά ήταν ένα παιδί της ηλικίας μου που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή. Μέσα από το κοστούμι και τη γραβάτα που φορούσε ένιωθα πως κάτι άλλο κρύβεται και πως δεν είναι αυτό που φαίνεται. Μια μέρα πήρα το θάρρος και τον ρώτησα στα ίσια.

Ο ντράμερ και η ψυχή του συγκροτήματος είχε βρεθεί...

Ο Δημήτρης "Ζέφυρος" και ο Βασίλης "Λίβας" είναι πλέον και κουμπάροι...

Έλειπε πλέον μόνο ο κιθαρίστας. Για πολλά χρόνια πολλοί πέρασαν από το συγκρότημα αλλά για διαφόρους λόγους ο καθένας, δε μπόρεσαν να προσαρμοστούν. Η χημεία με τα υπόλοιπα μέλη που ήταν μεταξύ τους μια γροθιά δεν έρχονταν και οι συνεχείς αλλαγές και καθυστερήσεις τους είχαν κουράσει όλους.

Ώσπου κάποια μέρα...

Ήμουν ένα πρωί σε έναν κεντρικό δρόμο ώσπου έπεσε το μάτι μου τυχαία στο απέναντι πεζοδρόμιο σε έναν τύπο που ήμουν σίγουρος πως τον ήξερα. Είχαν περάσει 14 περίπου χρόνια από την τελευταία φορά που τον είδα αλλά ήμουν σίγουρος. Ήταν ο Βασίλης. Όταν συναντήθηκαν οι ματιές μας, ένιωσα εκείνη την άβολη αμηχανία που έχουμε νιώσει όλοι μας σε παρόμοιες καταστάσεις. Άραγε θα με θυμάται; Να πάω να του μιλήσω; Το ίδιο μάλλον σκέφτηκε και εκείνος αφού αυτόματα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ήμασταν αγκαλιασμένοι στη μέση του δρόμου... Ακόμα και τώρα συγκινούμαι πολύ όταν σκέφτομαι τη στιγμή εκείνη.

Η μοίρα πλέον είχε κάνει το καθήκον της. Ο Βασίλης "Βορέας" ήταν αυτός που έλειπε και που μόνο αυτός θα μπορούσε να είναι...

Λένε ότι μέσα στα παραμύθια κρύβεται πολλές φορές αλήθεια...


Το Επόμενό μας Live Event

02 Ιουλίου 2016 στο The Zoo